κάπου ανάμεσα στο αξιοπρεπές μελό και στο φτηνό πάθος.

1579170547818

γιώργο, του είπα, δεν είναι τρομερό πώς όταν θέλεις κάποιον πολύ νομίζεις ότι τον βλέπεις παντού; κάποια παλτά μοιάζουν με άλλα παλτά. σε κάνουν να σηκώνεσαι από τη θέση σου και να βγαίνεις από το μαγαζί στον δρόμο, λες και θα κάνεις τίποτα. αφού ξέρεις πως δεν θα κάνεις. το πολύ πολύ να γυρίσεις με χαμηλωμένα αυτιά και να πάρεις άλλο ενα ποτό. το πολύ πολύ να ζητήσεις και ένα τσιγάρο. άμα είσαι από τους έξυπνους, ίσως και να καταλάβεις ότι τελικά δεν φταίνε τα παλτά που μοιάζουν, αλλά οι πλάτες που τα φορούν. και οι αγαπημένες σου πλάτες είναι πάντα οι απόμακρες. γιώργο, να σου πω,  έχω περπατήσει την γαμημένη την Βουλγαροκτόνου απο όλες τις πιθανές πλευρές, το κομμωτήριο του Πάνου έχει την ίδια επιγραφή από όποια πλευρά και να το κοιτάξω, έτσι που δεν είμαι σίγουρη απο που επιστρέφω. άρα μπορώ να επιστρέφω κάθε φορά νικήτρια. έχω τα μαλλιά μου στεφάνι στο μέτωπο και επιστρέφω, τουλάχιστον αυτή τη φορά αγέρωχη, η ηττημένη της εξουσίας εγώ, να κατέχω όλη τη Τρικούπη, στρωμένη μπροστά μου σαν χαλί επισήμων, μα η μόναδικη σελέμπριτι της βραδιάς εγώ. ούτε που καταλαβαίνω πότε έφτασα στη συγκαταβατικά παρηγοριτική πόρτα του ασανσέρ. είστε ξέρεις τόσο ηλίθιοι που τον οργασμό που λες μόνο οι γυναίκες τον ξέρουν, γιατί μόνο αυτές ξέρουν να κουμαντάρουν την απογύμνωση. μόνο οι γυναίκες αναγνωρίζουν την θεϊκότητα της αδυναμίας που φέρνει ο  οργασμός. και ποτέ μαζί δεν θα τον νιώσουμε οι δύο φυλές, γιώργο. και όπως όλα τα προνόμια και αυτό θα χάσει την υπεροχή του μιας και δεν θα μπορούμε να το ευχαριστηθούμε. γιατί δεν θα έχει μοιραστεί. θα σας δώσουμε πολλά συγχαρητήρια και εσείς ούτε που θα καταλάβετε ότι αφορούν την γιγαντιαίων διαστάσεων αποτυχία σας να εκθέσετε για μια φορά λιγάκι από τον εαυτό σας, και θα χαίρεστε. γιατί είναι, γιώργο, οι απεκγδύσεις απόλαυση καθαρά γυναικεία, απόδειξη πως ο Μπαμπινιώτης δεν έκανε κίνηση να εισάγει στην καθομιλουμένη σας τον όρο αυτό και έτσι, γιώργο, το πιο θλιβερό συμπέρασμα είναι πως την μεγαλύτερη ευχαρίστηση τη χάνετε. δε μπορείτε καν να τη φαντασιωθείτε. τη κρατάμε πάντα μυστική, πρώτες στα μυστικά εμείς οι θηλυκές, όπως ποτέ δεν θα σας αποκαλύψουμε πόσο καυλωτική είναι η μυρωδιά του τσιγάρου στα αντρικά σας δάχτυλα, έτσι και ποτέ δεν θα σας εκμυστυρευτούμε  πως η μεγαλύτερη εξουσία είναι η επιλογή της απώλειας της στον έρωτα ή για να μη ψεύδομαι η ανικανότητα της κτήσης της. και ατελείωτα προβλέπω, δυστυχώς, να γαμάτε την ελαφρότητα ολόκληρης της τέχνης της ζωής και να βαράτε μόνο χάντρες.

 

 

ευχαριστώ τον Σπύρο Σταβερη για την εξαιρετική φωτογραφία του. 

λαϊκή πίστη

1578323737171

1578323569014

σκέφτομαι να ‘ναι άνοιξη. να μπαίνω στο σπίτι, να ανοίγω με το κλειδί και να ‘ναι τα βάζα γεμάτα μ’αγριολούλουδα. γεμάτα με ανεμώνες και άλλα τέτοια φλογερά για το μάτι πράματα. αστραφτερά τα βάζα γεμάτα με νερό κρυστάλλινο, καθαρό να θες να το πιείς. να το δίψας. να πέφτει στα βάζα το φως να κάνει τους τοίχους να λαμπυρίζουν. να ‘ναι άνοιξη σαν εκείνη. εκείνη που έκλαιγα με τα λουλούδια. με τα λουλούδια που τέτοια ηταν η δύναμη τους που σπάγανε την άσφαλτο στα πλαϊνά των δρόμων. που τέτοια ήταν η ομορφιά τους που μου ‘καιγε τα μάτια κόκκινη και κίτρινη. ίσα που προλάβαινα να τη ρουφηξω πριν την αφήσει πίσω το αμάξι γρυλίζοντας απο στεναχώρια. σκεφτόμουν να μπαίνω στο σπίτι και να ανοίγω τις πόρτες διάπλατα. όλες οι πόρτες ορθάνοιχτες. να ‘χει ήλιο, άγνωστη ώρα, ασήμαντη. να τυλιγόμουν ύστερα με τη κουβέρτα, να σήκωνα τις κάλτσες μου και να ξάπλωνα στο πάτωμα. εκείνο το ατελείωτο παρκέ. να ξαπλώσω και να χαμογελώ πριγκιπικα, σαν στους αόρατους υπηκόους μου που θα ‘χουν μουγκαθει και θα χάσκουν μπροστά στην τελειότητα της ευτυχίας μου. να ‘χουν περάσει χίλιοι χειμώνες κάτω από τη μασχάλη μας, σφιχταγκαλιασμένοι και χίλια τζιτζίκια να ‘χουν κάνει κουρτίνα στα βλέφαρά μου. να συρθώ γονατιστά μέχρι το μπαλκόνι, να προσκυνήσεις. εγώ ολα τα τεμάχια του τιμιου σταυρού, να βουτήξω, να ξεχυθω, στα παγωμένα νερά του μωσαϊκου του μπαλκονιού που βλέπει στο δρομάκι, να τ’αγιασω και εσύ να μη βγάλεις μιλιά. να μην μπορείς τίποτα να βρεις να πεις για τα μαλλιά μου και τα πρόσωπα μου, που πολύ τρυφερά χαϊδεύονται απο τον μεγαλόχαρο ήλιο, τον ηλιάτορα. ολόγυμνη στα άκρα του και στα δικά σου. πάνλευκη, σαν ζύμη να διπλώνουν, να διπλώνονται, ξανά και ξανα, πόδια γυμνά, κοιλιά, στήθια γυμνά, υπολογισμένα με τη θεία ακρίβεια των πιστών. γάλα. μητέρα. αναγέννηση. μαζί δίνη στο μυαλό σου και πολλαπλασιασμός πιο βαθειά απ’το στομάχι σου. εκεί που δεν έχει βρει κανείς τι υπάρχει θα πεις πως υπάρχω εγω.

σκέφτομαι. όπως βγαίνω στον δρόμο. και χαμογελώ με τα βεραμάν ποδαράκια που άγαρμπα γλιστρούν κινηματογραφικά, παγωμένα, κάτω από το τεράστιο παλτό. σκέφτομαι πως δεν υπάρχει αυτός ο δρόμος που τον περπατουν τώρα και πάντα. πως δεν υπάρχει αυτός ο δρόμος. το κρύο. και ούτε σίγουρα νυχτώνει, όπως φαίνεται ότι νυχτώνει. και αφού δεν νυχτώνει σκέφτομαι έτσι μπορώ να μη πω ποτέ καληνύχτα, πως υπάρχει αυτή μονο η μέρα για να σου λέω πάντα καλημέρα. σκέφτομαι να ‘ναι άνοιξη. την άνοιξη το κρύο δεν πειράζει, ούτε ο θάνατος. σκέφτομαι να υπογράφω κάπου επίσημα, να με σκοτώνει η άνοιξη κάθε μέρα απ’την αρχή. σκέφτομαι με δική μου συγκατάθεση,πρώτη φορά, σε αυτό τον γύρο να πεθαίνω.

I never said i was deer

Screenshot_2019-11-21-00-18-18-1.png

εποχή των μαγισσών.
ευρέθησαν οι απαιτούμενες αποδείξεις:
η θεά Άρτεμις είναι ταυτόχρονα κυνηγός και μαζί θήραμα,
ελάφι ιερό και δεινή τοξότης
κυνηγά τον εαυτό της.

εποχή του κυνηγιού.
βρέθηκαν, σας λέω, αποδείξεις
σαν Άρτεμις, επιβεβαιώνω,
πως είναι ο εαυτός μας
ο πιο γοητευτικός εχθρός.
το σύμβολό μας το θείο.
το ιερό ελάφι μας.

σε ατελείωτες ιεροτελεστίες
με θανατώνω με κατάνυξη φοβερή,
χωρίς να ξέρω πως πρόκειται για μένα.

όσες φορές και να με σκοτώσω δενπιάνει
θέλει χέρι ξένο, μα αγαπημένο, δασκαλεμένο
και έτσι έμαθα και τη διδάσκω την τέχνη
και μετράω τώρα και θανάτους της προκοπής.

 

είπε η Λ. :
εκεί που πάω να απογειωθώ γειώνομαι,
κι αυτό είναι το γούστο μου, η ζωή μου,
γι’ αυτό βρίζω, έχω ένα κυνισμό.
για να μη φύγω να μην απογειωθώ και πληγωθώ,
παρόλο που δεν γλυτώνεις ποτέ από αυτό.

 

είπα εγώ.:

άμα χάσεις τον κυνισμό, χάνεις το παιχνίδι που έτσι και αλλιώς χαμένο ήταν. 

Το ονειρικό πουλί της πλήξης

tumblr_ph0tu0HNDM1r0cew3o1_500

Λέει ο Λ. πως διάβασε σήμερα ότι η μεγάλη πλήξη είναι το πουλί που κλωσάει τα αυγά της λαμπρής δημιουργικότητας ή κάτι τέτοιο.
Και εμείς, βεβαίως, όταν μας χτυπά την πόρτα η μεγάλη πλήξη, την καλωσορίζουμε, και μετά στωικά περιμένουμε την γέννηση της δημιουργικότητας, που όταν τελικά προσγειώνεται στο σαλόνι μας -και στη γλώσσα μας, πιο συγκεκριμένα- δεν έχει ποτέ άξιο παραλήπτη.
Οι μόνοι άξιοι παραλήπτες της δημιουργικότητάς μας είναι εκείνοι που όταν τους τηλεφωνούμε εν μέσω πλήξης, ακούν με μεγάλη προσήλωση την λίστα του σούπερ-μάρκετ, τα πρωινά του Σαββάτου. Τους υπερλατρεύουμε, μας υπερλατρεύουν και είναι ο λόγος που δηλώνουμε πως η καθημερινότητα είναι ερωτεύσιμη.
Με αυτούς αξίζει να μοιραστούμε την μεγάλη ευχαρίστηση που πήσαμε όταν τα ξημερώματα μυρισαμε τους πρώτους πάγκους με λουλούδια να στήνονται στη Καλλιδρομίου και τα πρώτα ψωμιά να βγαίνουν φρέσκα απο τον φούρνο παρακάτω.
Όλες αυτές οι σκέψεις προκύπτουν εξαιτίας της τελευταίας ηχογραφημένης εκπομπής των Νυχτερινών Κολυμβητών, εξαιτίας του ξαφνικού μου έρωτα για ένα ακορντεόν και της σελήνης στον Υδροχόο που επιμένει από την αρχή του μήνα να δυσκολεύει την ύπαρξη, παντελώς ξεδιάντροπα -σύμφωνα με εμε.
Σε οδηγεί στη κουζίνα, ενώ ψάχνεις το μπάνιο,
σου ορίζει ημερομηνίες λήξης και τελευταίων ασπασμών,
σου φέρνει πίσω τα αποτσίγαρα σου να σε πείσει πως έχεις ακόμη μια τζούρα και ετσι να καείς στο άναμμα,
σου φανερώνει πως το μεγάλο όνειρό σου θα πλησιάζει κομματιασμένο στην πλάτη διαφορετικών ανθρώπων, σαν τα αρχαία αγάλματα, και εσυ θα επιμένεις πως το θες ενιαίο σε έναν, μάταια.
ΚΑΙ όπως πάντα γοητευμένη καταστροφικά απο την πλάνη του Υδροχόου, θα βγάζεις δηλωση, αφελέστατα, ακόμη και τελευταια στιγμή, πως είσαι ετοιμη για το αυριανό τρεχαλητο, αναμέτρηση μούρη με μούρη, ας ηχησουν φυσαρμονικες, γουι γουιλ σερβαιβ.

Βιβες.

 

 

Last cicada

jordan-cicadas-annual.jpg

Σε πετυχαίνω

ένα μήνα μετά

σε θεϊκό πρωινό

σε πολυσύχναστο δρόμο

των εξαρχείων

κόβεις μαχαίρι τη βουή

έτσι που -μου- φαίνεσαι

φρεσκοξυπνημένος

πετάς δύο φιλιά

που φτιάχτηκαν λες και ακριβώς

στα μέτρα του προσώπου μου

λες πως είσαι για κάπου που δεν ακούω

βιαστικός

και ήλιος οκτωβριανός

περπατάς μακριά μου

καθώς προσπαθώ να

συγκρατήσω για τον

επικείμενο χειμώνα

με νύχια και με δόντια

την εικόνα σου

βρισκομαι εγώ -και όμως

αληθινή οδηγός

του φορτηγού αποφράξεων

που με προσπερνά θλιμμένο

εγώ αληθινά παίρνω

απο το στόμα μου το χέρι μου

ανοίγω να βγει έξω

το ξεχασμένο

από το θέρος κλάμα

και μπαίνοντας στο επόμενο

προπατζίδικο

τα πάντα

ενάντιά μου      παίζω 

μπας και πληρωθώ.

Απεριέργεια.

tumblr_m0df8oK3Hm1qh78jlo1_640

Αφού σήμερα το πρωί έπεσα πάνω στα παλιά σχολικά μου παπούτσια, αποφάσισα να τα φορέσω ξανά μετά από όλα αυτά τα χρόνια και να κατέβω σε απεργία.

Είπα λοιπόν,

σαν σωστό σχολιαροκοριτσο,

να μην ξαναμιλησω σε άνθρωπο,

εκτός και αν αυτά που έχει να μου πει μου προκαλούν τις ίδιες ανατριχιλες που μου προκαλούσαν κάποτε, πετυχημένα, οι μεγάλοι βάτραχοι.

Εκτός και αν μου θυμίζει το υφακι του τον τζόκερ που έκρυβα κάτω από το μαξιλάρι μου .

Εκτός και αν μου φυσήξει με τα λόγια του τόσο δυνατά την κόμη, που ψηλά να υψώθουν οι τρίχες στο υπερπέραν.

Εκτός και αν βρίσκω την σπιρτάδα απ’το βλέμμα του, μόνο στους δυναμίτες που ανάβουν στα καρτούν.

Έως να βρεθεί αυτός ο κάποιος εγώ θα απεργω, θα μιλάω στα σπίρτα μου και στα παχυφυτα μου.

Τέλος στη σπατάλη σαλιου.

Τέλος σε αυτή τη μάστιγα από ανιαρή πάρλα και τυπικό ενδιαφέρον.

Τέλος στις συμβουλές, στις νουθεσίες, στα επαγγελματικά, στην επικαιρότητα και στην ιστορία.

Μη με ρωτάτε άλλες ανοησίες, σας ικετεύω.

Ρωτήστε με αν έχω ποτέ γράψει από απελπισία σε έναν τοίχο.

Κάθε πότε αλλάζω τα σεντόνια μου.

Και αν με αγαπάει η ζωή.

Και εγώ με ευχαρίστηση θα σας φιλήσω το χέρι και θα σας δαγκώσω το αυτί.

Θα σας πληρώσω το ταξί

και ευχαρίστως θα σας παραχωρησω το κρεβάτι μου.

Το τελευταίο το τσιγάρο μου.

Μονο σας παρακαλώ 

Άμα είναι να κατηγορησετε κάποιον, βγάλτε φταίχτη το φεγγάρι.

Άμα είναι να εκφραστείτε, πάρτε απόφαση ότι δεν γίνεται χωρίς γκριμάτσες.

Και αντί να ψάχνετε τασάκι, σβήστε το τσιγάρο σας στο λακκακι του στέρνου μου.

Έτσι που

να βγει ένα ανακοινωθέν να ενημερώσει πως δυο άνθρωποι αστρα, όπως τέλουσαν τις τροχιές τους, εξαϋλωθηκαν οργασμικα, καθώς αντάλλαξαν δύο σωστες ατάκες.